Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

ποιητικά

Ε-8
το πεδίο δυνάμεων της γήϊνης ηράκλειας ανθρωπότητος
[τώρα είναι η ώρα να δώσει τούτη η χώρα τα χρεωστούμενα δώρα]
(λόγος περί τέχνης-ποιητικής)
ΗΠΟΙΗΣΙΣ
"ουδέν η φύσις μάτην ποιεί"
(Αριστοτέλης)
"οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού,
ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλει το στερέωμα…"
(ΙΗ' ψαλμός Δαυίδ)
«ο δε ποιών την αλήθειαν έρχεται προς
το φως, ίνα φανερωθή αυτού τα έργα,
ότι εν θεώ έστιν ειργασμένα.»
(Ιωά.Γ21)
"ο Νικών ποιήσω αυτόν στύλον
εν τω ναώ του Θεού μου"
(Ι.Χρ.Αποκ.Γ12)


Έργο και Ευθύνη των Ποιητών (και εν γένει όλων των Καλλιτεχνών) υπήρξε πάντοτε η σύλληψη, η μεταφορά και η παράδοση των νέων πνευματικών ιδεών και ηθικών αξιών, δηλαδή της μοναδικής αλήθειας, προς τον άνθρωπο και την κοινωνία με τρόπο ποιητικό, έντεχνο, αισθητικό, συμβολικό, αποκαλυπτικό, παραδειγματικό, κ.λπ.
Σκοπός της ποιήσεως και ουσιαστικό περιεχόμενο των ιδεών της υπήρξε ανέκαθεν — αυτό δεν αλλάζει — η οδός της αυθεντικής, της αληθινής ελευθερίας, δηλαδή η απελευθέρωση του ανθρώπου και της κοινωνίας από σαθρές, κατεστημένες, οπισθοδρομικές αντιλήψεις και νοοτροπίες, πεποιθήσεις και πιστεύω (δοξασίες), καθώς και η αφύπνιση και ανύψωσή του σε ένα νέο τρόπο σκέψης-νοείν και σε ένα νέο τρόπο ζωής-βιείν ποιοτικά ανώτερο και αισθητικά καλύτερο.
Η Ποίησις λοιπόν, είτε όταν εξυμνεί την αρετή και την αλήθεια, είτε όταν στηλιτεύει τα πάθη και τις αδυναμίες, είτε ακόμα όταν διδάσκει και προτρέπει προς το καλόν, το ωραίο και το αληθές ή αποτρέπει από το κακόν, το άδικον και το ψευδές, αποσκοπεί στην ορθή διαπαιδαγώγηση του ανθρώπου, στην ευθεία πορεία του και στη δημιουργία συνθηκών περιβάλλοντος αγάπης, αρμονίας, συμφωνίας, ειρήνης, δικαιοσύνης, ελευθερίας, σοφίας, πνευματικότητος, υπευθυνότητος, συνεργασίας, αλήθειας, ενότητος, κ.λπ., εις τρόπον ώστε ο άνθρωπος ως άτομο και η κοινωνία ως σύνολο να εξελίσσονται, να ανελίσσονται, να πνευματώνονται, να προοδεύουν φυσικά-υλικά, κοινωνικά-ηθικά και πνευματικά-πολιτισμικά, δηλαδή να μπορούν να αποκτούν μία βιωματικά χρήσιμη εμπειρία, ορθή γνώση, δίκαιη κρίση, που θα τους επιτρέπει να κατακτούν μία βαθύτερη κατανόηση και υψηλότερη αντίληψη της ζωής τους, μία ενσυνείδητη επίγνωση και ενόραση του προορισμού και της αποστολής τους στη γη.
Η Ποίησις — και εν γένει η Τέχνη — ως αποκάλυψη αλήθειας αποτελεί δομικό στοιχείο του πνευματικού-έλλογου πολιτισμού καθώς διδάσκει, συνθέτει και υπηρετεί την βάση της ενότητος των ανθρώπων και της κοινωνίας, δηλαδή την Αγάπη, την Αδελφοσύνη και την Αλληλεγγύη, ενώ ταυτόχρονα εξαλείφει κάθε μορφή διακρίσεως, ανισότητος και αδικίας ανάμεσα στα άτομα και τις κοινωνίες, εγκαθιστώντας έτσι την δικαιοσύνη, την ειρήνη και την ελευθερία στον κόσμο.
Η Ποίησις ως "Τέχνη Ιερή" δεν σχετίζεται με το κοσμικό, το βέβηλο πνεύμα, δεν είναι σύνθετη και ακατανόητη, συγκεχυμένη και δυσαρμονική, κραυγαλέα και επιδεικτική.
Η "Υψηλή Τέχνη" της Ποιήσεως οφείλει να είναι αληθινή, απλή, λιτή, αρμονική, ενοποιητική, ευεργετική, αισθητικά σύμμετρη και ωραία, σεμνή και ρυθμική, ελκτική και ερωτική, δονητική και ψυχαγωγική, εν τέλει σύμφωνη με την αλήθεια από την οποία εκπορεύθηκε,τον θεό.
Η Ποίησις λοιπόν έχει ως αποστολή-οφειλή να προβάλλει και αναδεικνύει την αλήθεια, την αγάπη και την σοφία του Δημιουργού Θεού, οι οποίες κατανοούμενες, βιούμενες και εφαρμοζόμενες-τηρούμενες οδηγούν πάντοτε σε πνευματική ελευθερία και ενότητα του Κόσμου και του Ανθρώπου, της Κοινωνίας και της Ανθρωπότητας, αλλά και βεβαιώνουν ότι ο άνθρωπος της γης και επί της γης μπορεί να καταστή αυτοδημιουργός κατά μίμησιν —και Τέχνη— του Θεού-δημιουργού του.
Η Ιερή Τέχνη διαμέσου των κινήσεων, των λόγων, των ήχων, των χρωμάτων, του φωτός, των εικόνων, των συμβόλων, των σχημάτων, των συν-αισθημάτων, των μορφών, κ.λπ. ανέκαθεν λειτουργούσε ως ηθικός και πνευματικός παιδαγωγός —όπως η φύση λειτουργεί ως φυσικός παιδαγωγός— ως τροφός νέων ιδεών, αληθειών, προτύπων, ιδανικών, ρόλο και έργο που στις "έσχατες ημέρες" που ζούμε όχι μόνο δεν εκπληρώνει —η λεγόμενη "σύγχρονη τέχνη"— αλλά δυστυχώς και αναιρεί- αφαιρεί κάθε ορθή θέση και πνευματοηθική αξία στην οποία εδραζόταν και οφείλει να εδράζεται η πνευματική-αληθινή Τέχνη, η άνωθεν κατερχόμενη-αποκαλυπτόμενη και κάτωθεν συλλαμβανόμενη-κατανοούμενη.
Τώρα, σήμερα, βλέπουμε να κυριαρχεί ο λεγόμενος "τεχνικός πολιτισμός" προϊόν του οποίου υπήρξε ο "υλικός ευδαιμονισμός" —αντί του "πολιτισμού της Τέχνης" που δημιούργημά του υπήρξε πάντοτε η "πνευματική ανάταση"— ως η μέγιστη αξία και κατάκτηση και πρόοδος του ανθρώπου, και που εδράζεται στην εφαρμοσμένη νοητικοτεχνική γνώση-επιστήμη.
Ο [σύγχρονος]"Πολιτισμός" αυτός αποτελεί την απόλυτη διαστροφή-παραποίηση του Ελληνικού-Παγκόσμιου Πνευματικού Πολιτισμού της ανθρωπότητας, καθώς βασίζεται-εδράζεται πάνω στο χρήμα, στο συμφέρον και στην αυτοπροβλητική εγωιστική φιλοδοξία-διάθεση του κάθε ατομιστή ανθρώπου, ενώ όφειλε να εδράζεται πάνω στην προς τον Θεόν πίστη και λατρεία και στην προς τον άνθρωπο άδολη αγάπη-παροχή και φιλία-αδελφοσύνη, όπως επίσης και στην προς την φύση-δημιουργία μελέτη-παρατήρηση, σεβασμό και συμπόρευση. (Λατρεία του Θεού, αγάπη και φιλία του συνανθρώπου, φύσει ζην).
Ο σύγχρονος "πολιτισμός" είναι γέννημα και θρέμμα του απρόσωπου πνευματικού κακού, διαμέσου της παρηκμασμένης διάνοιας των ανθρώπων, και αποτελεί πολιτισμό βίας, αδικίας, αναλήθειας, πλάνης, αδιαφορίας του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, μίσους, διαστροφής και πνευματικής καταστροφής της ανθρωπότητας πέρα από την υλική που ήδη συντελείται, τόσο στην φύση όσο και στους φτωχούς ανθρώπους του πλανήτη μας.
Παντού ακούγονται και βλέπονται ιαχές ασυνάρτητες, χρώματα συγκεχυμένα, φώτα σκιώδη, εικόνες φρίκης, σύμβολα σατανικά, πράξεις και ενέργειες διαβολικές, κινήσεις άτακτες και άσκοπες, θεάματα χαμηλής ποιότητος και πνευματικότητος. Παντού το χάος, το πνευματικό, ηθικό και πολιτιστικό σκότος, η σύγχυση, η νοητική παραποίηση, η πνευματική παραπλάνηση, η ψυχική παραλυσία, η υλική κατάπτωση, η συνειδησιακή και συλλογική ανευθυνότης, και όλα αυτά βαπτίζονται και προβάλλονται δήθεν ως "τέχνη", δήθεν ως "κουλτούρα" και "πολιτισμός", δήθεν ως το "καινούργιο" και το "πρωτότυπο", το "μοντέρνο" και το "μεταμοντέρνο", δήθεν ως "καινοτυπία" και "νέα όψη αλήθειας", δήθεν ως "έμπνευση" και "ανώτερη σύλληψη", κ.λπ.
Ευτυχώς όμως δεν θα ακούγονται και θα βλέπονται για πολύ ακόμα, καθώς το Ηλιακό-Υδροχοϊκό και Πνευματικό-Παρακλητικό Πύρινο ον της τρίτης νέας εποχής, της εν αγάπη-σοφία Αλήθειας σταθερά και διαρκώς διαχέει δωρεάν τις δυνάμεις της αλήθειας του προς τον Κόσμο και την Ανθρωπότητα της γης, αλλάζοντας, μεταμορφώνοντας και μετουσιώνοντας βαθμιαία τα πάντα, επί τω καλύτερον και πνευματικότερον.
Ήδη οι "δίδυμοι πύργοι" του κακού πνευματικά έχουν καταρρεύσει και η "ψυχή" του έχει πληγωθεί θανάσιμα, ώστε είναι θέμα "ημερών" να ξεψυχήσει εντελώς.
Η υπερατλαντίδα πόρνη Βαβυλώνα, αυτή που εκπόρνευσε όλα τα έθνη με το χρήμα, το συμφέρον και την φιλοδοξία, αυτή που πρώτη θεοποίησε τον "τεχνικό πολιτισμό" και διαφήμισε τον "υλικό ευδαιμονισμό" —που κατέστη αλλοίμονο ΄΄εκ-δαιμονισμός΄΄ αφού το "ευ" το κατέχει ο ελληνικός πολιτισμός— σε λίγο, πολύ λίγο θα εξαφανισθή-καταποντισθή ολοκληρωτικά, από τον πυρηνικό πόλεμο που η ίδια θα προκαλέσει, και την θέση της θα καταλάβει η νέα αναδυομένη και αναγεννημένη Ατλαντίς-Αφροδίτη,που θα κρατάει την αληθινή δάδα της αλήθειας-ελευθερίας και θα κατοικεί στον αληθινά λευκό του θεού οίκο.
Η αληθινή Τέχνη που θα αναγεννηθή-ανοικοδομηθή από τα συντρίμμια του ανήθικου και ψευδαισθησιακού απερχόμενου "τεχνονοητικού πολιτισμού" θα αποτελέσει την απαρχή —της γενέσεως— του νέου παγκόσμιου πνευματικού πολιτισμού, δηλαδή θα είναι ο νέος αναγεννημένος από την τέφρα του φοίνικας της ανθρωπότητος, ο οποίος πλέον θα υπηρετεί την τέχνη και τον πολιτισμό της Αλήθειας-Αγάπης-Σοφίας (Ελευθερίας-Ειρήνης-Ενότητος).
τέλος του 1ου μέρους
ψψψ

Δεν υπάρχουν σχόλια: